Nie żeby moje życie towarzyskie było przesadnie bogate, względnie rozpasane, ale jakieś jest. W związku z czym od czasu do czasu spotykam na swej drodze rozmaitych facetów, niektórzy zaś z nich nawet usiłują mnie podrywać. Wpis niniejszy może posłużyć im jako instrukcja, mówiąca czego powinni bezwzględnie unikać.

Nie tak dawno temu bawiłam u przyjaciółki w Wielkim Mieście. Postanowiłyśmy pouprawiać życie nocne i w tym celu poszlajałyśmy się nieco po klubach. W jednym z nich zaczepił nas chłopak, całkiem nawet przystojny i sympatyczny. A jednak, a jednak mili państwo, po pięciu minutach w jego towarzystwie zaczęłam się gotować. Nie z żądzy, skąd znowu, z rasowej furii. Otóż młodzian ów co chwilę nakazywał mi, gestem lub słowem, abym się uśmiechnęła. Regularny był, jak zegar z kukułką, a mnie trafiał szlag.

Okej, typem amerykańskim to ja nie jestem, wyszczerzu permanentnego na licu nie obnoszę, to się zgadza. Jednakże w miłym towarzystwie problemów z przyjemnym wyrazem twarzy nie mam, uśmiech robi mi się sam. I tu dochodzimy do sedna sprawy.  Otóż zasada jest taka, że jeśli, mężczyzno szanowny, chcesz ujrzeć jak me lico opromienia uśmiech nadobny, to się postaraj, żeby mi się chciało uśmiechnąć. Nie truj mi i nie zawracaj głowy napominaniem "Uśmiechnij się! No uśmiech proszę!"

Jako się rzekło w dobrym towarzystwie uśmiech pojawi się na mej twarzy automagicznie,  nie zgrywam więc zaklętej księżniczki w wieży. Wystarczy, że  dany osobnik będzie miły. Natomiast namolne trucie odbiorę jako wtargnięcie w moje obszary niejako intymne. Nie jestem, do licha, klownem w cyrku, ani prezenterem w telewizji, nie uśmiecham się na zawołanie. Uśmiecham się, kiedy mam na to ochotę, tak trudno pojąć?

Ugh.