Po raz kolejny w ciągu ostatnich dni obudziłam się z zapuchniętymi ślepiami, wskazującymi, że płakałam przez sen. W głowie huczy mi młyn myśli, jedna czarniejsza i bardziej histeryczna od drugiej. Mam dosyć. Mam, kurwa, dosyć.

Mam dosyć własnej histerii i drażliwości. Mam dosyć poczucia, ze świat sprzysiągł się przeciwko mnie. Wiecie jak to wykańcza kiedy w każdym geście i słowie widzi się dowód na to, że twój przyjaciel już cię wcale nie lubi i nie potrzebuje, a ta Iksińska jest na pewno nastawiona wrogo? Otóż wykacza jak cholera i niestety nie tylko mnie, bo leci rykoszetem po otoczeniu, faktycznie psując mi kontakty z ludźmi. Bo co sobie mogą pomyśleć, jak trzydziestoparoletnia baba dostaje na ich oczach ataku płaczliwej histerii i zarzuca im różne dziwne rzeczy? Otóż to, mogą pomyśleć wyłącznie źle.

I  tu koło histerii zaczyna napędzać się samo, taka szajbnięta szwungszajba, bo, o rany, teraz przeciez już wiem, że myślą o mnie nie najlepiej, że są wściekli i w ogóle. No i wszystko staje się dowodem na to, jak wiele straciłam w ich oczach, każde głupie słowo, każdy brak esemesa, wszystko. Miotam się, nie wiem co robić, paść na kolana i błagać o przebaczenie za moją cyrkową głupotę, czy uciekać od tych osób z krzykiem, w każdym razie udało mi się już własnorecznie doprowadzić do tego, że miejsce, które było moją oazą wytchnienia już nią nie jest. Zdolnam, nie?

W pracy trzymam się resztkami sił, a i to zdarza mi się popłakiwać po kątach. Przeważnie jednak opadam jak kapeć w krzesło i jakoś przepycham się przez lekcję aż do upragnionego dzwonka. Przy czym od pracy się to wszystko zaczęło, ale to temat na osobną epopeję.

A jeszcze niedawno tak nie było. Czułam się świetnie, pracowicie hodowana pewność siebie  rosła jak na drożdżach, cieszyłam się każdym sukcesem, każdą chwilą przyjemności i miałam przyjaciół, którym ufałam. Świat się rozpościerał przede mną, wielki i kolorowy. Było miło, ale się skończyło. Niestety.

A ja mam już dość. Dość podłego nastroju, braku sił, drażliwości i widzenia rzeczy które nie są. Chcę z powrotem siebie, zamiast tej histerycznej czarnowidzącej baby, zachowującej się jak ostatnia debilka i zrażającej do siebie ludzi, a do tego egoistki jak się patrzy. Mam dosyć. Zabierzcię tę idiotkę ode mnie i oddajcie mi mnie.