Dawno nic nie było o "Upiorze w Operze" i pewnie wszyscy tęsknią niepomiernie, poza tym w maju minęła kolejna rocznica mojego zderzenia czołowego z tym dziełem, zatem najwyższy czas coś napisać.

Dopadłam ostatnio do niemieckiego soundtracku z filmu i rozbawił mnie on bardzo, momentami każąc podejrzewać że reżyser musiał palić jakiś paskudny towar. Tym co się dziwią że niemiecki soundtrack, i jak to, "Upiór..." był przeciez po angielsku, przypominam uprzejmie że Niemcy maniakalnie dubbingują wszystkie filmy jak leci, musicale też. A nie zdziwiłabym się gdyby i w pornosach zastępowali obcojęzyczne "Yes! Yes! Yes!" swojskim "Ja! Ja! Ja!".

Zdubbingowali więc również "Upiora...", a ja, gnana głodem głosu Uwe Kroegera, dzieło dopadłam i przesłuchałam dokładnie. Pierwszym co poraziło me uszy była Christine, kiepska do bólu zębów. Ja wiem że Jana Werner gwiazdą niemieckiego dubbingu jest, ale na Krychundę to ona się nie nadaje. No nie nadaje się. Wokalizy wywoływaly u mnie wewnętrzny zgrzyt zębów, poniewaz w zapisie graficznym wyglądały tak: HA!-HA!-HA!-HAAAA! przy czym za każdy myślnik wstawić proszę pauzę. Brzmialo to jakby Krychunda śpiewała jadąc w wozie bez resorów po brukowanej drodze (i jeszcze to silnie "napowietrzone" hhhh...)

Aktorstwo litosiernie pominę, chociaż szczerze mnie rozbawiła momentem w lochach, kiedy to na pojawienie się wicehrabiego zareagowała wykrzykując jego imię tak, jakby miała ochotę pacnąć się dłonią w czoło i jęknąć "O nie... Po cholerę ten idiota tu przyszedł?!"

Ale nie po to przecież łapałam za to dzieło żeby się do Krychy ślinić, nie? No. Przechodzimy zatem do Uwiora i to właśnie w tym miejscu zaczęłam podejrzewać że reżyser wspomagał się chemicznie. Nie, nie uważam że obsadzanie Uwe Kroegera jako Upiora to błąd tragiczny, wręcz przeciwnie, jego wykonanie tej roli z Essen zalicza sie do mych najukochańszych, jestem jednak zdania że zatrudnianie Uwe jako głosu Gerarda Butlera to lekkie nieporozumienie. Po prostu głos Uwe pasuje do Gerarda jak pięść do nosa i wół do kożucha.

Dodatkowo Uwe śpiewał dość dziwnie, w niektórych momentach ("Spiegel" na przykład) brzmiąc tak, jakby na piersi usiadła mu któraś z partnerek z "Upiora..." z Essen, Beatrix Reiterer, albo Anne Goerner, nieważne która, one obie duże, i nie mógl biedny porządnie nabrać tchu ani głośno zaśpiewać, taki zduszony. Co ciekawe zduszona maniera utrzymywala mu się na przykład w tych momentach w lochu, kiedy Gerard wręcz ryczał, co bylo dla mnie kompletnie niezrozumiałe. No bo skoro Gerry ryknął, to Uwe powinien też, a tu nie, cichutko.

Kolejna niezrozumiałą rzeczą było to że Uwe zmuszony został przyciąć właściwą sobie energię wokalno-aktorską o połowę, a przecież Upiór Butlera do niemrawych się nie zalicza. Nawet bym powiedziała że wręcz przeciwnie, jest bardzo żywiołowy i emocjonalny. No ale dobrze, pan Kroeger grzecznie wykonał tego Upiora na drugim biegu, zamiast jak zwykle wrzucić piątkę i gaz do dechy, w zupełnie nie swoim stylu. Ale kilka rozkosznych uwizmów ocalało, na przykład w lochu, kiedy Upiór mówi Krystynie że twarz jest jego przekleństwem, przez które nie posmakowal rozkoszy cielesnych, i tak dalej, pojawiło się "PEST!" z pięknie aspirowanym P!, wymawiane z wlaściwą Uwe w tym momencie żywiołową niechęcią, ach ten ryj przeklęty, czy ty widzisz co ja przez niego cierpię, kobieto?

Pomimo wzystkich powyższych mankamentów i tak tego będę słuchać. Albowiem jednak Uwe.